Sahilde Bir Kadın / Bir Delinin Mektupları

Konusu 'Yaşanmış Gerçek Aşk Hikayeleri' forumundadır ve Duru tarafından 6 Haziran 2009 başlatılmıştır.

  1. Duru

    Duru Administrator



    [​IMG]



    Bu gece bu gece kendimi kaybettim yalnızlıklar koyunda...
    Kafese kapatılmış bir aslan gibi çaresizliği öğreniyordum öğrenilmiş çaresizlik gibi...

    Duvarlar üzerime üzerime geliyor odamın tavanından sarkan bir halat boynuma geçmeye çalışıyordu sanki...
    Çıkmalıyım dışarıya çıkmalıyım diyen bir ses yankılanıp duruyordu beynimin tüm hücrelerinde...
    Nefes alamıyor boğulduğumu hissediyordum. Herşeyi bıraktım ve giyinmeye başladım.

    Sanki bir şeylerden kaçıyordum kaçıyordum bir şeylerden belki de kendimden...
    Koşar adımlarla çıktım dışarıya sokaktan sahile doğru inmeye başladım. Dışarıda nefis bir bahar havası rüzgar ılık ılık yüreğimi ısıtmak istercesine yüzümü ve saçlarımı okşuyor.
    Birden hakim olamadığım göz yaşlarım yanaklarımdan süzülmeye başladı...

    Yürüyorum...
    Yürüyorum kimseye aldırmadan sahile yürüyorum...
    Beş dakika sonra sahildeydim. İyot kokusu yakıyor genzimi.
    Denizin kokusunu çektim içime içimi denizle doldurmak istercesine derin kanmazcasına...

    Sahilde bir kadın yürüyor yalnızlığına bürünmüşcesine...

    Nereye yürüdüğümü bilmeden yürüdüm saatlerce...
    Bazen durup geri yürüdüm geldiğim yöne. Karşı kıyının ışıklarını izledim bir ara.Hangi evlerde ne yalnızlıklar yaşanıyordu acaba...

    Sahilde bir kadın...
    Bürünmüş yalnızlığına yalnızları düşünüyor çare bulmak için çaresizliğine...
    Dalgalar sahile vuruyor sakin sakin kıyıyı özlemişcesine...
    Martı sesleri duyulmuyor hafif bir tebessümle martılar da uyumuş diyorum. Onlar da çekilmiş evlerine yuvalarına... Yine yaşlar hücum ediyor gözlerime yine yanaklarımdan aşağı süzülüyor
    kirpiklerimin tüm engelemesine meydan okurcasına...

    Bir an durup iskeleden kalkan bir vapuru izliyorum
    ve hayaller kuruyorum...
    Şimdi şu vapur bir yolcu gemisi olsaydı ve ben de yolcusu olsaydım. Açılsaydık engin maviliklere birlikte...
    Güverteden gecenin sessizliğinde dalgaların şarkısıyla dansetseydik birlikte. Başımı yaslasaydım omuzuna ve hiç tükenmemecesine içime çekseydim kokunu soluğum kesilircesine...
    Sabahı karşılasaydık birlikte okyanusun ortasında...

    Bu gece bu gece ben ve yalnızlığım vardık birlikte. Oysa daha bir kaç dakika önce sen aramıştın beni tam sokağa çıkacakken...
    Sesini duymak o nasıl bir ilaçtır ki ruhumdaki yaraları iyileştirmek yerine daha da derinleştiriyor...

    Seni özlediğimi hissediyorum birden
    Seni...

    Tekrar yürümeye başlıyorum sahil boyunca...
    Bir bankta birbirine sarılmış iki sevgili tebessüm ediyorum. Erkek sarıldığı sevgilisine yanık bir sesle şarkı söylüyor. Adımlarımı ağırlaştırarak dinliyorum. Yine yaşlar boşalıyor gözlerimden...

    Sahilde bir kadın dalgalarla söyleşen...
    Öğrenilmiş yalnızlık ve öğrenilmiş kimsesizlik...
    Geçmiş ve gelecek yoktur hayatın içinde...
    Bugün yaşanır hayat diyorum kendi kendime ve daha sıkı sarılarak içimin yalnızlığına yürüyorum hızlı adımlarla...

    Sahilde bir kadın ve dalgalar...
    Martılar bile gitmiş seninle...

Sayfayı Paylaş